Uniwersytet Rodziców .pl

Dziecko może pełzać zaraz po urodzeniu. W tradycyjnej kulturze eskimoskiej kobieta rodziła nago, a dziecko natychmiast po przejściu przez kanał rodny kładziono jej na biodrze. Z nieodciętą pępowiną. Pełza ono wtedy do piersi.

Glenn Doman, kiedy ujrzał to po raz pierwszy w kanadyjskim szpitalu, wrócił do Stanów i opowiedział pielęgniarkom w szpitalu. Powiedział, że wystarczy tylko rozebrać noworodki, a one będą pełzały.
Pielęgniarki spojrzały na niego z lekką dezaprobatą i odpowiedziały, że wtedy dzieci zmarzną.
"To podnieśmy temperaturę w pomieszczeniach" - szybko odparł Doman. "Ale wtedy nam będzie za gorąco." - nadal z dezaprobatą odpowiadały położne.
"To rozbierzmy się!" - odkrywczo zawołał Doman i na tym skończyła się dyskusja.

 Ludzie wiedzieli od zawsze, że dzieci moga pełzać od urodzenia. Dla współczesnej cywilizacji odkrył to ponownie 50 lat temu Glenn Doman. I nadal dzieci wiązane są w kokoniki zaraz po urodzeniu. Są one tak ściśle obwiązane, że położne moga chwycić ten "tobołek" jedną reką, bez potrzeby podtrzymywania główki.

A wystarczy tylko, abyśmy dzieci rozwiązali, rozebrali, otworzyli im przestzreń. Już 3 tygodniowe dziecko potrafi pokonać metrową ścieżkę do pełzania. Wtedy cztero-, pieciomiesięczne dziecko pełza. I zrobi to zanim usiądzie. Bo siedzenie blokuje mam rozwój dziecka na pewien czas.

Im dziecko jest lżejsze, tym łatwiej jest mu pełzać. A jest najlżejsze jako noworodek. Oczywiście należy dziecku maksymalnie to zadanie ułatwić odpowiednim ubraniem i podłożem. Dziecko w pajacyku połóżone na miękkim materacu obleczonym w prześcieradło, nigdy nie będzie pełzać. Sami sprawdźcie, jak trudne jest to zadanie.